Ճանապարհորդություն դեպի անցյալ
Սանրվածք
Հին Կտակարանի տվյալներից պարզ է, որ այդ ժամանակաշրջանի մարդիկ սովորաբար երկար վարսեր էին պահում։ Սամսոնի ֆիզիկական ուժը պայմանավորված էր նրա վարսերի պահպանմամբ, իսկ Աբիսողոմը հայտնի էր իր խիտ ու ծանր վարսերով։ Նույնիսկ Եգիպտոս այցելած ասիացի քոչվորները երկար վարսեր ու խնամված մորուք ունեին։ Հետո, երբ անցան շատ տարիներ, ասորեստանյան արձանագրություններում էլ իսրայելացիները մորուքով են նկարագրված։ Բայց հետաքրքիր է՝ այդ ժամանակ մորուքը սափրելը սգո նշան էր համարվում։ Նոր Կտակարանի ժամանակաշրջանում պատկերն ամբողջությամբ փոխվում է։ Հռոմեացիներն ու հույները նորաձևության շունչ են բերում՝ տղամարդիկ սկսում են կարճ կտրել մազերը և հաճախ ածիլվել՝ մաքուր ու խնամված դեմք ունենալու համար։ Աստվածաշնչյան տեքստերում ալեհեր մարդիկ ներկայացվում են որպես հարգանքի արժանացած անձինք։ Դանիելի գրքում անգամ Աստված բնութագրվում է որպես «ծերունի»՝ ճերմակ մազերով։ Տղամարդիկ երբեմն հյուսում էին մազերը կամ այցելում էին վարսավիրի՝ գեղեցիկ հարդարման նպատակով։ Իսկ հրեաները, հավատարիմ օրենքին, երբեք չէին կտրում գլխի կողքերի և ականջների շուրջը գտնվող մազերը, քանի որ օրենքը դա արգելում էր։ Կանայք նույնպես շատ էին սիրում իրենց մազերը հյուսել կամ գանգրացնել։ Նրանք մազերը զարդարում էին փղոսկրյա հերակալներով։ Հռոմեական տիրապետության ժամանակաշրջանում կանայք սովորաբար մազերը բարձր էին հավաքում և ամրացնում ցանցերով։ Հատկանշական է, որ բարեկեցիկ խավի ներկայացուցիչների ցանցերը հաճախ պատրաստվում էին ոսկեթելից։ Եկեք միասին ճամփորդենք դեպի Աստվածաշնչյան ժամանակներ և տեսնենք, թե ինչպես էին մարդիկ հոգ տանում իրենց արտաքին տեսքի մասին: Հետաքրքիր չէ՞ իմանալ, թե այն ժամանակ նորաձևության և գեղեցկության ինչ գաղտնիքներ կային:
Դիմահարդարում
Կանանց կողմից գեղեցկության միջոցների կիրառումն արձանագրվում է դեռևս հնագույն ժամանակաշրջաններում։ Հին Պաղեստինում, Եգիպտոսում և Միջագետքում տարածված էր աչքերի շուրջը մուգ փոշու օգտագործումը, որը սկզբում ծառայում էր արևի լույսից պաշտպանվելու նպատակով, սակայն հետագայում դառնում է նորաձևության բաղադրիչ։ Նյութը պատրաստվում էր մանրացված քարերի և յուղի կամ խեժի խառնուրդից՝ ստանալով «ծարիր» կոչվող զանգվածը, որը քսվում էր մատներով կամ բարակ խոզանակներով։ Արդյունքը տեսնելու համար նրանք հայելու փոխարեն օգտագործում էին փայլեցված մետաղի կտորներ։ Եգիպտուհիները ոչ միայն աչքերի ներկ ունեին, այլև շրթներկ ու դիմափոշի։ Նրանք ձեռքերի և ոտքերի եղունգները ներկում էին հինայից պատրաստված կարմիր ներկով։ Մարմնի շփումը յուղով կիրառվում էր մաշկի փափկեցման նպատակով, հատկապես տոթ և չոր եղանակային պայմաններում։ Յուղը չէր օգտագործվում միայն սգի ժամանակ: Ժամանակի ընթացքում յուղը սկսում է գործածվել նաև որպես օծանելիք՝ աչքի ներկի նման դառնալով նորաձևության բաղադրիչ։ Ջրի պակասի պայմաններում մարմնի տհաճ հոտը չեզոքացվում էր յուղի ինտենսիվ բույրով։ Բուրավետ յուղեր ստացվում էին յուղով կամ ջրով ներծծված ծաղիկներից, սերմերից, մրգերից։ Բուրավետ յուղերն ու օծանելիքները համարվում էին շատ թանկարժեք և պահվում էին հատուկ ձևավորված անոթներում ու սրվակներում։ Երբեմն դրանք ներմուծվում էին Իսրայել՝ որպես պերճանքի առարկա։ Հիշո՞ւմ ես՝ Աստվածաշունչը պատմում է, թե ինչպես մի կին Հիսուսի ոտքերը թանկարժեք յուղով օծեց։ Դա սիրո և հարգանքի նշան էր։