Վերջին շրջանում շատերիս մոտ անապատում լինելու զգացողություն է։ Մենք մեր հարցերն ունենք այս աշխարհին, ինքներս մեզ ու Աստծուն։

Փառաբանությունը մեր աստվածճանաչողության և Աստծո հետ ունեցած խորը մտերմության արդյունքն է։

Հիսուսն իր խաչի ճանապարհին կարծես գոռում է համատարած կուրության ու հիմարության մասին:

Եվ քահայանապետը վեր կենալով՝ նրան ասաց. «Պատասխան չե՞ս տալիս, քո մասին ի՞նչ ամբաստանություն են անում դրանք»:

Ասացե՛ք Սիրոնի աղջկան. ահա՛ քո թագավորը քեզ մոտ է գալիս՝ հեզ և էշի ու էշի քուռակի վրա նստած:

Երբ անկեղծորեն ընդունում ենք մեր հոգևոր կուրությունը, Աստված փոխում է մեր ներքին խավարը լույսի ու բժշկություն է բերում: